Mga Panaghoy 5

Kabanata 5

א זְכֹ֤ר יְהוָה֙ מֶֽה־הָ֣יָה לָ֔נוּ הביט [הַבִּ֖יטָה] וּרְאֵ֥ה אֶת־חֶרְפָּתֵֽנוּ׃
1 Alalahanin Mo, O Walang-Hanggan, ang sinapit namin; tumunghay Ka at tingnan Mo ang aming kahihiyan.
ב נַחֲלָתֵ֙נוּ֙ נֶֽהֶפְכָ֣ה לְזָרִ֔ים בָּתֵּ֖ינוּ לְנָכְרִֽים׃
2 Ang aming mana ay napasakamay ng mga dayuhan, ang aming mga bahay ay napunta sa mga taga-ibang bayan.
ג יְתוֹמִ֤ים הָיִ֙ינוּ֙ אין [וְאֵ֣ין] אָ֔ב אִמֹּתֵ֖ינוּ כְּאַלְמָנֽוֹת׃
3 Kami ay naging mga ulila, walang ama; ang aming mga ina ay tulad ng mga balo.
ד מֵימֵ֙ינוּ֙ בְּכֶ֣סֶף שָׁתִ֔ינוּ עֵצֵ֖ינוּ בִּמְחִ֥יר יָבֹֽאוּ׃
4 Ang aming sariling tubig ay binibili namin ng pilak bago mainom; ang aming kahoy ay dumarating sa amin nang may bayad.
ה עַ֤ל צַוָּארֵ֙נוּ֙ נִרְדָּ֔פְנוּ יָגַ֖עְנוּ לא [וְלֹ֥א] הֽוּנַ֖ח לָֽנוּ׃
5 Sa aming mga leeg ay inuusig kami; kami ay napapagal, at hindi kami binigyan ng kapahingahan.
ו מִצְרַ֙יִם֙ נָתַ֣נּוּ יָ֔ד אַשּׁ֖וּר לִשְׂבֹּ֥עַֽ לָֽחֶם׃
6 Sa Egipto ay iniabot namin ang aming kamay, at sa Asiria, upang mabusog kami sa tinapay.
ז אֲבֹתֵ֤ינוּ חָֽטְאוּ֙ אינם [וְאֵינָ֔ם] אנחנו [וַאֲנַ֖חְנוּ] עֲוֺנֹתֵיהֶ֥ם סָבָֽלְנוּ׃
7 Ang aming mga ninuno ay nagkasala, at wala na sila; at kami ang nagpapasan ng kanilang mga kasamaan.
ח עֲבָדִים֙ מָ֣שְׁלוּ בָ֔נוּ פֹּרֵ֖ק אֵ֥ין מִיָּדָֽם׃
8 Mga alipin ang namumuno sa amin; walang sinumang nagliligtas sa amin mula sa kanilang kamay.
ט בְּנַפְשֵׁ֙נוּ֙ נָבִ֣יא לַחְמֵ֔נוּ מִפְּנֵ֖י חֶ֥רֶב הַמִּדְבָּֽר׃
9 Sa panganib ng aming buhay ay kinukuha namin ang aming tinapay, dahil sa tabak sa ilang.
י עוֹרֵ֙נוּ֙ כְּתַנּ֣וּר נִכְמָ֔רוּ מִפְּנֵ֖י זַלְעֲפ֥וֹת רָעָֽב׃
10 Ang aming balat ay nag-aapoy na tulad ng hurno dahil sa nakapapasong init ng gutom.
יא נָשִׁים֙ בְּצִיּ֣וֹן עִנּ֔וּ בְּתֻלֹ֖ת בְּעָרֵ֥י יְהוּדָֽה׃
11 Ginahasa nila ang mga babae sa Zion, ang mga dalaga sa mga lungsod ng Juda.
יב שָׂרִים֙ בְּיָדָ֣ם נִתְל֔וּ פְּנֵ֥י זְקֵנִ֖ים לֹ֥א נֶהְדָּֽרוּ׃
12 Ang mga pinuno ay ibinitin sa kanilang mga kamay; ang mga matatanda ay hindi iginalang.
יג בַּחוּרִים֙ טְח֣וֹן נָשָׂ֔אוּ וּנְעָרִ֖ים בָּעֵ֥ץ כָּשָֽׁלוּ׃
13 Pinasan ng mga binata ang gilingang-bato, at ang mga kabataan ay nabuwal sa ilalim ng kahoy.
יד זְקֵנִים֙ מִשַּׁ֣עַר שָׁבָ֔תוּ בַּחוּרִ֖ים מִנְּגִינָתָֽם׃
14 Ang mga matatanda ay wala na sa pintuang-bayan; ang mga binata ay tumigil na sa kanilang pagtugtog.
טו שָׁבַת֙ מְשׂ֣וֹשׂ לִבֵּ֔נוּ נֶהְפַּ֥ךְ לְאֵ֖בֶל מְחֹלֵֽנוּ׃
15 Naglaho na ang kagalakan ng aming puso; ang aming pagsasayaw ay naging pagdadalamhati.
טז נָֽפְלָה֙ עֲטֶ֣רֶת רֹאשֵׁ֔נוּ אֽוֹי־נָ֥א לָ֖נוּ כִּ֥י חָטָֽאנוּ׃
16 Nahulog na ang korona ng aming ulo; kaawa-awa kami, sapagkat kami ay nagkasala!
יז עַל־זֶ֗ה הָיָ֤ה דָוֶה֙ לִבֵּ֔נוּ עַל־אֵ֖לֶּה חָשְׁכ֥וּ עֵינֵֽינוּ׃
17 Dahil dito ay nanlulupaypay ang aming puso; dahil sa mga ito ay nagdilim ang aming mga mata.
יח עַ֤ל הַר־צִיּוֹן֙ שֶׁשָּׁמֵ֔ם שׁוּעָלִ֖ים הִלְּכוּ־בֽוֹ׃ (פ)
18 Dahil sa Bundok ng Zion na naging tiwangwang, na doo'y nagpagala-gala ang mga soro.
יט אַתָּ֤ה יְהוָה֙ לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֔ב כִּסְאֲךָ֖ לְדֹ֥ר וָדֽוֹר׃
19 Ngunit Ikaw, O Walang-Hanggan, ay nakaluklok magpakailanman; ang Iyong trono ay sa lahat ng salinlahi.
כ לָ֤מָּה לָנֶ֙צַח֙ תִּשְׁכָּחֵ֔נוּ תַּֽעַזְבֵ֖נוּ לְאֹ֥רֶךְ יָמִֽים׃
20 Bakit Mo kami kalilimutan magpakailanman, at pababayaan Mo kami nang napakahabang panahon?
כא הֲשִׁיבֵ֨נוּ יְהוָ֤ה ׀ אֵלֶ֙יךָ֙ ונשוב [וְֽנָשׁ֔וּבָה] חַדֵּ֥שׁ יָמֵ֖ינוּ כְּקֶֽדֶם׃
21 Ibalik Mo kami sa Iyo, O Walang-Hanggan, at kami ay manunumbalik; panibaguhin Mo ang aming mga araw gaya noong una.
כב כִּ֚י אִם־מָאֹ֣ס מְאַסְתָּ֔נוּ קָצַ֥פְתָּ עָלֵ֖ינוּ עַד־מְאֹֽד׃<br><small>[השיבנו יהוה אליך ונשובה חדש ימינו כקדם]</small>
22 Sapagkat kahit tunay Mo kaming itinakwil, labis-labis na ang Iyong pagkagalit sa amin. [Ibalik Mo kami sa Iyo, O Walang-Hanggan, at kami ay manunumbalik; panibaguhin Mo ang aming mga araw gaya noong una.]
Nakaraang Kabanata